هیو گرین خبرنگار دیلی تلگراف از کریستال ناخت شبی که کسب و کار و خانه ها و عبادت گاه های یهودیان در برلین نابود شد را اینگونه به یاد می آورد:
زنان شیک پوش را دیدم که دست می زدند و از شادی فریاد می کشیدند، در حالی که مادران محترم طبقه متوسط نوزادان خود را بلند می کردند تا «سرگرمی» را ببینند.(Carleton Greene, Hugh (11 November 1938). "11 November 1938". Daily Telegraph. Cited in "The Road to World War II". Western New England College. Archived from the original on 30 September 2007)
تنها هفت سال بعد در زمان اشغال برلین توسط متفقین تنها موارد تجاوز به ثبت رسیده در شهر برلین توسط متجاوزین به زنان و کودکان به یک صد هزار مورد می رسید. (https://www.bbc.co.uk/
کریستال ناخت یک رویداد داخلی آلمان بود که گروهی که به واسطه پروپاگاندا عقیده به افساد گروهی دیگر داشتند بر جان و مال و باور آنها یورش بردند و اکثریت جامعه یا تشویق کردند یا نظاره گر صامت باقی ماندند.
اما تسامح در برابر آن راه را برای بزرگتر شدن حباب توهمات نازیسم تا جایی گشود که ترکیدن آن بجز از بین بردن تمام زیرساخت های آلمان پای متفقین را به درون برلین گشود. سربازانی که هرچند دشمن هیتلر بودند اما سربازان استالین بودند نه فرشتگان رحمت!
تا روزی که نفهمیم خشونت ذات چرخه ای دارد و وقتی آنرا علیه دشمنانمان توجیه کردیم دیر یا زود به سراغ خودمان خواهد آمد، نباید انتظار دیدن روی آرامش را داشته باشیم.
۰
از ۵
۰ مشارکت کننده